ตอนที่ 21: โทนี่กับแคปตะไบกันถึงขั้นทะเลาะกันใหญ่ จากการทะเลาะวาวางที่พวกเขาแม้แต่จะจำไม่ได้ว่าเริ่มต้นเมื่อไหร่ โทนี่ยังหมั่นไส้คำพูดสุดท้ายที่แคปพูดใส่เขา... ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม

เขาเบียดไหล่เบา ๆ ใส่แคป

"ถอยไป" หัวหน้าทีมพูด

"ฉันเริ่มอยากให้เธอยั่วโมโหฉันแล้วนะ" โทนี่พูด

แคปยืนหยัดในจุดของตัวเอง "หนุ่มใหญ่ในชุดเกราะ ถ้าถอดออก เธอเหลืออะไร?"

โทนี่เตรียมคำตอบไว้แล้วสำหรับคำถามนี้ "อัจฉริยะ มหาเศรษฐี เจ้าชู้ ผู้ใจบุญ"

"จากคนที่ฉันรู้จัก ไม่มีใครเทียบเท่าเธอสิบคน" หัวหน้าทีมพูด "ฉันดูคลิปนั้นแล้ว สิ่งเดียวที่เธอต่อสู้จริง ๆ คือตัวเธอเอง เธอไม่ใช่คนประเภทที่เสียสละ ไม่ใช่คนประเภทที่ล้มลงบนพื้นให้คนอื่นไต่ข้ามร่างไป"

โทนี่ยิ้มเจื่อน ๆ "ฉันว่าฉันจะตัดสายไฟเสียเลย"

"มีทางออกเสมอแหละ รู้ไหม เธออาจจะไม่ใช่ภัยคุกคาม แต่เธอควรหยุดแสร้งทำเป็นฮีโร่ซะ"

"ฮีโร่? เหมือนเธองั้นเหรอ? เธอเป็นแค่หนูทดลองในห้องแล็บต่างหาก โรเจอร์ส ทุกอย่างที่พิเศษ ฉันรู้ว่าเธอมาจากขวด "ใส่ชุดอวกาศเลย" หัวหน้าทีมกล่าว "เดินไปรอบๆ หน่อยสิ" ธอร์หัวเราะ "พวกคุณนี่ขี้เหนียวจริงๆ... แล้วก็ตัวเล็กด้วย" "ใช่ นี่คือทีมงั้นแหละ" บรูซกล่าว ฟิวรีมองเห็นว่าสถานการณ์กำลังจะพลิกไปคุมไม่อยู่ เขาเริ่มพยายามดึงทุกคนกลับเข้าเรื่อง "เจ้าหน้าที่โรมานอฟ" เขากล่าว "คุณช่วยไปส่งด็อกเตอร์แบนเนอร์กลับไปที่—" "ที่ไหน?" บรูซแทรกขึ้น "ห้องของผมเหรอ? คุณยึดห้องของผมไปแล้ว" ไม่มีใครพูดออกมาดังๆ แต่ทุกคนรู้ดีว่าห้องขังที่คุมขังโลกิอยู่ตอนนี้ถูกออกแบบมาเพื่อฮัลค์ ฟิวรียอมรับ "ห้องขังน่ะ มันเผื่อไว้กรณี—" บรูซขัดจังหวะเขาอีกครั้ง "คุณต้องการจะฆ่าผม" คำพวกนี้แขวนอยู่กลางอากาศ ไม่มีใครหยั่งเสียงโต้แย้ง "แต่คุณทำไม่ได้ใช่ไหม ผมรู้ ผมเคยลองแล้ว" บรูซกลืนน้ำลาย เขายอมรับเรื่องนี้ได้ยากเย็น "ดังนั้นผมจึงเดินหน้าต่อไป ผมโฟกัสไปที่การช่วยเหลือคนอื่น ผมก็โอเคดี จนกระทั่งคุณลากผมเข้ามายุ่งในมหกรรมโกลาหลนี่ แล้วทำให้ทุกคนตกอยู่ในอันตราย คุณอยากรู้ความลับของผมไหม เจ้าหน้าที่โรมานอฟ? อยากรู้ไหมว่าผมทำยังไงถึงใจเย็นได้?" "ด็อกเตอร์แบนเนอร์" กัปตันกล่าว "วางคทาลง" บรูซก้มหน้าลงมอง แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ตัวเลยว่าหยิบมันขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเงยหน้าขึ้น เห็นมือของนาตาชาวางอยู่บนปืนประจำตัว ฟิวรีก็ชักอาวุธเตรียมพร้อมเช่นกัน คนอื่น ๆ ต่างถอยห่างออกจากเขา แม้แต่เขาเองยังเห็นได้ชัดว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ความเป็นปฏิปักษ์ในอากาศหนาแน่นจนบรูซไม่รู้ว่าตนเองจะทำให้ทุกคนยอมลดการ์ดได้ไหม...หรือแม้แต่จะทำให้ตัวเองยอมลดการ์ดได้ไหม เขารู้สึกได้ว่าความตึงเครียดด้านในกำลังทวีขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้สึกได้ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดกำลังพยายามดิ้นรนหนีออกมา โชคดีของพวกเขาทุกคนที่คอมพิวเตอร์ส่งเสียงบี๊บขึ้นมาในตอนนั้น ผลจับคู่ 95% แสดงข้อความสถานะสีแดงขึ้นบนหน้าจอ "ขอโทษด้วยนะเด็ก ๆ พวกเจ้าเลยไม่ได้ดูมายากลปาร์ตี้ของผมสักที" บรูซกล่าว เขาวางคทาลงแล้วเดินไปดูว่าเทสเซอแรกต์อยู่ที่ไหน มันเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้เกิดสัญญาณเตือนพิเศษแบบนี้ได้ แต่แม้เขาจะกลับมาโฟกัสกับภารกิจอีกครั้ง คนอื่น ๆ ก็ยังทะเลาะกันไม่เลิก โลกิได้แอบเข้าไปอยู่ในหัวของพวกเขา หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความขัดแย้ง ทำให้พวกเขาตบตีกันเอง "เทสเซอแรกต์เป็นของแอสการ์ด" ธอร์กล่าว "ไม่ใช่เรื่องของพวกมนุษย์—" "เดี๋ยวผมไปตาม" โทนี่กล่าว "ไม่ คุณไม่ต้อง—" แคปกล่าว พลางขวางทางเขาเอาไว้ เขาไม่ยอมลืมว่าโทนี่ดูหมิ่นเขามาอย่างไร โทนี่เกือบจะลงมือปะทะกับแคปเข้าแล้ว "แกจะขวางฉันเหรอ?" "ใส่ชุดสิ" แคปกล่าวอย่างจริงจังที่สุด เฟอรี่ไม่รู้ว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่พวกเขาก็ทะเลาะกันอีกครั้ง หรือไม่ก็ยังคงทะเลาะกันไม่เลิก... ยกเว้นบรูซ ผู้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับข้อมูลที่ส่งมาจากโปรแกรมสแกนรังสีแกมมา ผลที่ตรงกัน 100% แสดงขึ้นเป็นแถบสถานะสีแดง "โอ้ ไม่นะ" บรูซกล่าว ในขณะนั้นเองที่การระเบิดครั้งแรกสั่นสะเทือนเฮลิแคริเออร์