ตอนที่ 18: พอมาถึงห้องทดลอง บรูซก็ลงมือทำงานทันที ส่วนโทนี่ทำหน้าที่ตรวจสอบอุปกรณ์ ด็อกเตอร์สแกนดูอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งบนคทาของโลกิ "รังสีแกมมาตรงกับรายงานของเซลวิกเรื่องเทสเซอแรคต์อย่างสมบูรณ์ แต่ต้องใช้เวลาอีกหลายส

เขากำลังทดสอบความสามารถของบรูซในการควบคุมฮัลค์อยู่ตลอด การกระตุกเล็กๆ ไม่ได้ก่อให้เกิดปฏิกิริยาผิดปกติแต่อย่างใด โทนี่ดูเหมือนจะรู้สึกผิดหวังอยู่เล็กน้อย "คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า?" กัปตันอเมริกาพูดขณะก้าวเข้ามาในห้องทดลอง "คณะลูกขุนยังไม่ตัดสินคดี" โทนี่พูด เขาหันไปหาบรูซแล้วถามว่า "คุณควบคุมสถานการณ์ได้จริงๆ ใช่ไหม เคล็ดลับของคุณคืออะไร เพลงแจ๊สชิลๆ กลองบองโก้...?" "ทุกอย่างเป็นเรื่องตลกไปหมดสำหรับคุณงั้นเหรอ?" แคปพูด "ตลกดีนี่" โทนี่พูด "การคุกคามความปลอดภัยของทุกคนบนเรือไม่ใช่เรื่องตลก ไม่ได้ตั้งใจทำให้เสียมารยาทนะครับ ด็อกเตอร์" "ไม่เป็นไรครับ ถ้าผมรับมือเรื่องแหลมคมกับเซอร์ไพรส์เล็กๆ ไม่ได้ ผมก็คงไม่ขึ้นมาอยู่บนเรือนี้หรอก" โทนี่ส่ายหัว "นายเดินย่องเบาๆ อยู่นะ ตัวใหญ่ ต้องเดินสะบัดสะบิ้งให้มันขึ้นหน่อยสิ" "คุณต้องโฟกัสกับการแก้ปัญหา คุณสตาร์ค" กัปตันอเมริกาพูด โทนี่กำลังทำอะไรกันแน่ อยากให้บรูซกลายเป็นฮัลค์งั้นเหรอ? มันจะเป็นประโยชน์อะไรกับพวกเขา? พวกเขามีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ ไม่ใช่ยืนอยู่ข้างๆ โทนี่ สตาร์คเล่นเกมโง่ๆ "นายคิดว่าฉันไม่ได้ทำอยู่งั้นเหรอ?" โทนี่ถาม เขาหยุดพักไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยคำถามติดๆ กันออกมาหลายข้อ “ทำไมฟิวรี่ถึงเรียกพวกเราเข้ามา? ทำไมต้องเป็นตอนนี้? ทำไมไม่เรียกตั้งแต่ก่อนหน้านี้? เขายังมีอะไรที่ไม่ได้บอกพวกเราอีก? ถ้าไม่ได้ตัวแปรครบทุกตัว ฉันก็แก้สมการไม่ได้หรอก” แคปไม่ได้เดินตามสายความคิดของเขา สำหรับเขาแล้วเรื่องพวกนั้นไม่สำคัญเลย “นายคิดว่าฟิวรี่กำลังปิดบังอะไรอยู่?” “เขาเป็นสายลับนะ กัปตัน เขาก็คือสายลับน่ะ ความลับของเขาก็ยังมีความลับซ้อนอยู่” โทนี่สะบัดมือไปทางบรูซที่กำลังก้มหน้ายุ่งอยู่กับอุปกรณ์ “มันก็หนักใจเขาเหมือนกัน ใช่ไหม?” “อ๋อ ผมแค่อยากทำงานของผมให้เสร็จตรงนี้” บรูซพูดพลางพยายามดันตัวเองให้อยู่นอกเรื่อง “ด็อกเตอร์” กัปตันเรียก เขาไม่ใช่คนที่ จะปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ หรอก บรูซถอนหายใจ ถอดแว่นออก “‘แสงอันอบอุ่นเพื่อมวลมนุษยชาติ’” เขากล่าวโดยเป็นการอ้างคำพูด “นั่นคือคำเหน็บแนมของโลกิที่มีให้ฟิวรี่เรื่องลูกบาศก์” “ฉันได้ยินมันแล้ว” กัปตันพูด “ผมคิดว่ามันมุ่งไปที่นายต่างหาก” บรูซพูดกับโทนี่ “แม้บาร์ตันจะไม่ได้เล่าเรื่องตึกให้โลกิฟังก็เถอะ มันก็ยังเป็นข่าวดังกระจายไปทั่วอยู่ดี” “ตึกสตาร์ค? ตึกใหญ่โตน่าเกลียดนั่น..." โทนี่เงยหน้าขึ้น "อาคารน่ะเหรอ" กัปตันพูดต่อให้จบ "ที่นิวยอร์กน่ะ?" "มันทำงานด้วยอาร์คเรียคเตอร์ ซึ่งเป็นพลังงานที่หมุนเวียนเลี้ยงตัวเองได้" บรูซชี้แจง "ตึกหลังนั้นจะเดินเครื่องเองได้... หนึ่งปีหรือเปล่า?" "นั่นมันแค่ต้นแบบนะ" โทนี่พูด "ตอนนี้ในแวดวงพลังงานสะอาด ชื่อเดียวที่คนพูดถึงก็คือชื่อผม" เขาอธิบายให้กัปตันฟัง "นั่นแหละที่เขาหมายถึง"

กัปตันไม่รู้ว่า "พลังงานสะอาด" ที่โทนี่พูดถึงมันหมายความว่าอะไร แต่เขารู้ดีว่านี่เป็นลีลาการอวดแบบเดิม ๆ ของโทนี่อีกครั้ง จึงไม่เอ่ยอะไร "งั้นทำไมชีลด์ถึงไม่ยอมให้เขาร่วมโครงการลูกบาศก์จักรวาลล่ะ?" บรูซถาม "ทั้งที่ตอนแรกพวกเขาก็ทำเรื่องพลังงานกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"พอโปรแกรมถอดรหัสของผมเจาะไฟล์ลับของชีลด์ได้ครบทุกไฟล์ ผมก็น่าจะลองสืบดูสักหน่อย" โทนี่กำลังมองแท็บเล็ตจิ๋วที่เล็กกว่าบัตรเครดิตเสียอีก "ขอโทษนะ" กัปตันพูด "นายหมายความว่า—" "ตั้งแต่ผมเชื่อมต่อเข้าไป จาร์วิสก็จัดการมันมาตลอด" โทนี่พูด "อีกไม่กี่ชั่วโมง ผมจะรู้ทุกความลับสกปรกที่ชีลด์พยายามปิดบังไว้แล้ว" " ทั้งที่นายก็ยังงงอยู่เลยว่าทำไมเขาถึงไม่อยากให้นายอยู่ด้วย" กัปตันพูด "องค์กรข่าวกรองที่กลัวข่าวกรองงั้นรึไง" โทนี่พูด "ถ้าดูจากประวัติศาสตร์...ก็ไม่น่าเกรงขามเท่าไหร่" กัปตันรู้สึกตัวเองเริ่มโกรธขึ้งมา เขาจึงกลั้นอารมณ์เอาไว้ได้ ยังมีมุมหนึ่งของสถานการณ์ที่พวกเขากำลังเผชิญซึ่งไม่มีใครเอ่ยถึงเลย "ผมคิดว่าโลกิตั้งใจกวนใจพวกเรา" เขาพูด "เขาเป็นคนที่ตั้งใจจะก่อสงคราม ถ้าพวกเราไม่จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ต้องทำ เขาก็จะสำเร็จ เรามีคำสั่ง เราก็ควรทำตาม" "การทำตามคนอื่นมันไม่ใช่สไตล์ผมหรอกจริง ๆ" โทนี่พูดพลางปากเต็มไปด้วยบลูเบอร์รี่อบแห้ง "แล้วนายเนี่ยก็มีแต่เรื่องสไตล์ ใช่ไหมล่ะ" กัปตันพูด "สตีฟ" บรูซพูด "บอกผมหน่อยว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันไม่ได้มีกลิ่นเหม็นอับแปลก ๆ สำหรับนายเลย" กัปตันมองไปมาระหว่างนักวิทยาศาสตร์ทั้งสองคน บรูซมองออกว่าเขากำลังต่อสู้กับบางสิ่งอยู่... แต่เขาคงไม่ยอมเล่าให้ใครฟังหรอก เขาเป็นทหารที่ดี "แค่ช่วยหาลูกบาศก์ให้เจอก็พอ" เขาพูดแล้วเดินออกจากห้องทดลองไป "นี่มันไอ้เจ้าตัวที่พ่อผมพูดถึงไม่เลิกงั้นเหรอ" โทนี่พูดหลังจากเขาเดินออกไปแล้ว "บางทีพวกเขาก็น่าจะเอาเขาไปแช่แข็งไว้ซะ" \" “ความคิดเห็นของเขาเรื่องโลกิไม่ผิดหรอก” บรูซกำลังเพิ่มข้อมูลใหม่ลงบนหน้าจอที่แสดงผลการเฝ้าตรวจ “เขาชิงหน้าพวกเราไปก้าวจริง ๆ” “เขามีแพ็คระเบิดยี่ห้อ Acme” โทนี่พูด “มันจะระเบิดเอาต่อหน้าต่อตาเขา… วันนั้นฉันจะอยู่ตรงนั้น” “งั้นเหรอ ฉันจะติดตามอ่านข่าวนั้นให้ครบทุกบรรทัดเลย” “ไม่งั้นนายก็ต้องสวมชุดเหมือนพวกเราคนอื่นแหละ” บรูซส่ายหัวอย่างน่าเสียดาย “ไม่ นี่นา ฉันไม่ได้มีชุดเกราะสักชุด ตัวฉันเปิดโล่งหมด เหมือนเส้นประสาทเปลือย ๆ มันช่างเป็นฝันร้ายจริง ๆ” โทนี่ยืนอยู่อีกฟากของจอโปร่งแสงที่บรูซใช้งานอยู่ “รู้ไหม” เขาพูด “ฉันมีเศษกระสุนฝังอยู่เป็นพวง มันพยายามไต่ลอดเข้าไปสู่หัวใจของฉันทุก ๆ วินาที” เขาเคาะเครื่องปฏิกรณ์อาร์คขนาดจิ๋วที่หน้าอกของตัวเองเบา ๆ “อันนี้แหละที่หยุดมัน วงแสงจิ๋ววงนี้ตอนนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของฉันไปแล้ว ไม่ใช่แค่ชุดเกราะ มันคือ… สิทธิพิเศษอันน่าสยดสยอน” “แต่นายควบคุมมันได้” บรูซพูด เขายินดีฟังสิ่งที่โทนี่พูดหรอก แต่เขาไม่ได้อยากฟังคนอื่นมาเล่าให้ฟังว่าการมีปัญหามันเป็นยังไง บรูซ แบนเนอร์รู้จักปัญหาดี “เพราะฉันฝึกมาจนทำได้” โทนี่พูด บรูซส่ายหัว “ไม่เหมือนกัน” “อ้าว” โทนี่กลับเป็นคนจริงจังขึ้นทันที ลบข้อมูลทั้งหมดบนหน้าจอทิ้ง ทำให้ทั้งสองคนได้เห็นหน้ากันชัดเจน “ฉันอ่านเรื่องอุบัติเหตุของนายมาทุกอย่างแล้ว รังสีแกมมาปริมาณขนาดนั้นมันควรจะฆ่านายตายไปแล้ว” “งั้นนายกำลังจะบอกว่าฮัลค์...เจ้านั่นอีกตัว...มันช่วยชีวิตฉันเอาไว้งั้นเหรอ? ก็ดีนี่” บรูซพูด “ความผูกพันดีกันจริง ๆ เลยนะ เก็บเอาไว้ทำอะไรล่ะ?” “ฉันว่าพวกเราคงหาคำตอบได้” โทนี่พูด บรูซปัดข้อมูลกลับขึ้นไปบนหน้าจออีกครั้ง “นายอาจจะไม่ชอบก็ได้นะ” โทนี่ก็กลับไปทำงานต่อเหมือนกัน “ฉันก็อาจจะชอบนะ”